Transvrouw voor altijd

Met mijn psycholoog had ik het er afgelopen donderdag over het fragment van de Belgische transvrouw in de film "I'm a woman now", waarin zij na jaren tegen haar vriendin vertelt dat ze vroeger "Cornelis" heette. Ik vertelde hem dat ik niet begrijp dat zij deze bekentenis moest doen.
Als mensen jou nooit anders hebben meegemaakt en je als vrouw ervaren, dan is het toch niet nodig om dit te vertellen? Mijn psycholoog dacht dat zij voor haar vriendin geen geheimen wilde hebben en de vriendschap zo belangrijk vond, dat zij dit moest vertellen aan haar vriendin.
Hij gaf ook het voorbeeld, stel je krijgt een partner en die weet van niets. Die partner wil op een gegeven moment ook wel iets meer weten over je verleden. Als er dan fotoalbums getoond moeten worden, dan ontkom je er niet aan. Het zou dus beter zijn om hier altijd open over te zijn.
Toch is dat nou net zoiets wat ik overwoog om juist niet te doen. Na de gehele afronding van het proces zou ik het liefst willen vergeten dat ik ooit een man was en als een gewone vrouw door het leven willen gaan. Maar een verleden van 44 jaar, wis je natuurlijk niet uit.
Alhoewel ik het gevoel heb dat ik minstens 20 jaar van mijn leven niet echt geleefd heb.
Het leven begint met 44 toch?