Pijn

Bij mijn verslag aan mijn collega's over het overleg van gistermiddag, vertelde ik ze over de herkenning naar aanleiding van het artikel in ons personeelsblad. Een van mijn vrouwelijke collega's vertelde dat ze het artikel destijds niet gelezen had, maar dat ze er erg nieuwsgierig naar was. Ik had voor haar nog een pdf bestand die ik naar haar kon doorsturen. Tussen de middag en aan het eind van de middag heb ik een leuk gesprek hierover met haar gevoerd. Ook zij noemde het moedig dat ik dit proces doorloop. Dit soort reacties geven bij mij altijd een soort van verontwaardiging omdat ik het helemaal niet moedig vind, maar eerder een bevrijding. Toen ze erbij vertelde dat ze het moedig vond dat ik bereid ben om al die fysieke pijn te gaan verdragen, die de operatie met zich meebrengt, kon ik het beter accepteren. Ja, er zal pijn zijn, veel pijn wellicht. Maar ik zou de operatie nog liever vandaag hebben dan morgen.
Ik ben niet gelukkig in het lichaam dat ik heb. Met de fysieke aanpassing kan ik mijn vrouw-zijn het meest benaderen. En daar heb ik voor getekend.