Ziekjes

Toen ik opstond twijfelde ik hevig. Zal ik mij ziekmelden of toch maar overheen zetten en naar mijn werk gaan.
Nu kies ik bijna altijd uiteindelijk voor de laatste optie, tenzij het echt niet gaat, zoals de laatste keer dat ik mij bij mijn werkgever had ziekgemeld vanwege buikgriep in 2009.
Ik had ook afspraken ingepland en er waren vandaag ook maar weinig collega's aanwezig, dus de afweging viel dit keer ook voor "toch maar gaan". Met paracetamol, neusdruppels en een kilo zakdoeken heb ik mij weer staande kunnen houden. Aan mijn manager had ik gevraagd of ik een uurtje verlof op mocht nemen, maar uiteindelijk had ik het nog zo druk, dat ik op de gewone tijd ben weggegaan. Wat valt het herstelproces toch vreselijk tegen. Normaal gesproken ben ik met enkele dagen wel van het ergste af, maar het gaat nu wel tergend langzaam.
De gesprekken waren eigenlijk ook wel welkom. Daardoor kon ik die verkoudheid weer enigszins vergeten, omdat ik alle aandacht en concentratie moest richten op de cliënt.
En dan met een verkouden stem toch proberen zo vrouwelijk mogelijk te praten. Ik was er best trots op dat ik dat kon volhouden. Mijn vrouwelijke collega die naast mij zat vanmorgen, kon zich heel goed voorstellen dat de hormonen hier mede de oorzaak van waren. Er gebeurt toch van alles in de hormoonhuishouding, dus niet zo gek dat de weerstand wat minder is.  Eigenlijk moet ik niet zo klagen over hoe ellendig ik mij voel. Maar aan de andere kant, dat is toch ook een vrouweneigenschap? :-)

Ik zie er vrolijker uit, dan dat ik mij werkelijk voelde vandaag.