Zoals bijna wekelijks bezoek ik mijn
dementerende moeder in haar verzorgingshuis.
Soms herkent ze mij als haar zoon,
ondanks dat ik er toch vrouwelijk uitzie, soms noemt ze bij het
kijken van foto's mijn oude naam, maar dan kijkt ze ernaar alsof dat
iemand anders is, dan de persoon die naast haar zit en soms wordt
mijn oude “ik” niet meer herkend.
Tegen mij zei ze gisteren toen ik mijn
vertrek aankondigde “dan ga je zeker naar je moeder”.
Ik antwoordde dat zij mijn moeder is.
Hierop reageerde ze “nee, ik bedoel je “echte” moeder.
Zou ik dan nog een moeder hebben? Ach,
ik moet er wel eens om lachen, maar eigenlijk maakt het mij somber.
Het is weer een stapje verder in het proces van die rotziekte, waarin
alle herinneringen steeds meer worden gewist en al je dierbaren
langzaam in onbekenden veranderen. Ik zou zo graag willen dat ze
altijd zou weten wie ik ben en dat ze weet dat ik enorm veel van haar
houd.
Lieve Esther,
BeantwoordenVerwijderenWat naar om dit mee te maken. En hoe groot moet je moeders verwarring zijn, als niet alleen haar herinneringen vervagen, maar ook haar kind er anders uit is gaan zien. Wat een bijzonder proces maken jullie samen door. Ik denk dat ze in haar hart weet dat je van haar houdt. Dat voelt ze als je er bent, ookal begrijpt ze het niet.