Beleefd

Het bedrijf dat het jaarlijks onderhoud doet aan mijn kachels had ik pas geleden gevraagd of ik voortaan als mevrouw in hun administratie kon worden opgenomen. Vanmorgen kwam de monteur langs voor de afspraak. Ik moest denken aan een jaar geleden, toen ik de monteur nog als man ontving. De man moest toen toch wel gedacht hebben, want aan de muur heb ik een paar foto's van mijzelf als Esther hangen en in de slaapkamer, waar hij mijn gevelkachel moest bekijken, passeerde hij allerlei damesgewaden en pruiken. Vandaag kon het mij allemaal geen bal meer schelen. Wat ik dan altijd wel jammer vind, is dat men het dan kennelijk ook niet over de lippen kan krijgen om mij "mevrouw" te noemen. Maar sprak men mij vorig jaar aan met "meneer"? Ik weet niet, ik ben daar erg op gefocust.
Op kantoor moest ik weer iemand bellen die kennelijk in verwarring was. Ik moest wel drie keer mijn voornaam noemen en toen vroeg hij nog of ik een man was. "Nee meneer, ik ben een mevrouw" heb ik geantwoord. Ik had ook geen enkele behoefte om hem hierover nog verder enige toelichting over te geven. Ook hier beëindigd de meneer het gesprek zonder mij "mevrouw" te noemen, zoals "dag mevrouw". Het blijft dan hooguit bij een "dag". Kwestie van onbeleefdheid? Misschien ik ben er zoals gezegd erg mee bezig.

Wat ik ook nog een lastig punt vind is het zoenen van mannelijke collega's. De afgelopen periode waren een paar mannelijke collega's jarig. Eigenlijk wil ik ze als vrouw, net als alle andere vrouwelijke collega's zoenen. Maar toch merk ik weerstand, waardoor het blijft bij het geven van een hand. Ik vraag mij af, of ik er gewoon lak aan moet hebben en de collega gewoon naar mij toe trekken of moet ik die afstand respecteren? Misschien zou een oplossing zijn om gewoon te vragen: "mag ik je zoenen"? Aan de reactie merk ik dan wel snel hoe er over gedacht wordt. Mmm, als ik erzo over nadenk, geen gek idee, toch?