Stations

Terugblikkend op mijn "reis" ben ik inmiddels toch heel wat stations gepasseerd. Mijn eerste bezoek aan de T &  T in café de Parel, waar ik nog 3 keer voorbij moest lopen alvorens ik er echt naar binnen durfde te stappen, het omkleden op het toilet, de eerste keer over straat, de spanning en vooral de sensatie! Iedere keer als ik als Esther over straat ging, ging er een enorme golf adrenaline door mijn lichaam. Het gaf een enorme kick, als ik dan weer kon concluderen, dat ik ongemerkt over straat kon gaan, zonder nagestaard of nageroepen te worden. En januari 2012 was wel het toppunt want vanaf die dat moment zou ik fulltime als vrouw gaan leven. En inmiddels is het voor mij minder sensationeel geworden, maar meer treed er een bepaalde gewenning op. Voor iedereen ben ik "Esther" en ik hoef het nauwelijks meer te hebben over mijn transitie. Klinkt bijna teleurgesteld, als ik dit zo nalees, maar zo is het niet bedoeld. Het hoort denk ik bij de "reis". Het is een volgende fase, waar ik in kom. De fase dat het niet meer bijzonder voelt, maar vertrouwd. Tot dusver gaat de reis zeer voorspoedig, en ik moet nog veel stations passeren. De snelheid lijkt nu iets af te nemen. Het station VU is helaas nog niet in zicht. Maar ik zie de verdere reis met veel vertrouwen tegemoet en ben dankbaar voor de prachtige panorama's onderweg.