Het is gebeurd!

Precies een week geleden meldde ik mij bij het VUMC op de afdeling plastische chirurgie voor opname.

Ik moest er om 14.00uur zijn en ik werd na mijn komst al snel welkom geheten door een vriendelijke verpleegkundige "Bas", die de intake met mij deed. Na omdoen van het ziekenhuisbandje, was ik officieel patiënt geworden. Hij liet mijn kamer zien, nummer 52 waar toen nog een man lag die later die dag zou vertrekken. Ik had natuurlijk niet zoveel zin, om al die tijd om op mijn kamer te blijven zitten. Daarom koos ik ervoor om mij in het zithoekje bij de receptie voorlopig maar te vermaken. Niet lang hoefde ik te wachten, toen de apotheker mijn medicijnen kwam registreren. Hierna kennismaken met de zaalarts. Een aardige vrouw die wederom een bijna zelfde intake deed als "Bas".  De zaalarts nam vervolgens wat bloed bij mij af, wat belangrijk is om te bepalen wanneer ik weer van het infuus af zou mogen.
Het was verder een beetje de tijd doden. Ik ben nog even naar het restaurant op de begane grond geweest, ik moest mij wel beschikbaar houden voor als de chirurg nog langs zou komen.

De volgende ochtend werd ik al vroeg gewekt, dat ik mij moest gaan douchen. Hierna kreeg ik een charmant operatiehemd aan en mocht ik omstreeks half 8 een kalmerend pilletje innemen. Dat heb ik bij de adamsappelreductie ook gedaan en dit is erg aan te bevelen. 2 verpleegkundigen reden mij in mijn bed naar de 2de verdieping, waar de opereatiezaal was. Ik werd "geparkeerd" bij andere operatieklanten.
Verschillende keren moet je je naam en geboortedatum vertellen. En ook wat voor operatie de bedoeling was. Een grapje dat ik kwam voor mijn "flaporen" heb ik maar achterwege gelaten.
Toen ik aan de beurt was, vertelde een van de chirurgen dat de hoofdbehandelaar nog onderweg was, maar dat ze alvast gingen beginnen... Ik heb de hoofdchirurg geen enkele keer bij bewustzijn meegemaakt!
Er werd mij verteld dat ik geopereerd zou worden in de meest moderne operatiekamer van het land. Dat was wellicht een geruststelling?

Omstreeks 13.15 uur kwam ik bij uit de Narcose. Er werd mij al direct verteld dat de operatie succesvol was verlopen. Al snel kon ik weer terug naar mijn kamer 52 op de zesde verdieping.
Later die middag kwam de chirurgasssistent en de zaalarts nog langs om te vertellen dat het allemaal goed was gegaan. De pijn voelde ik wel, maar het was niet zo vreselijk, als ik mij had voorgesteld. Ook vreemd om opeens aan een katheter te zijn aangesloten. Wel makkelijk dacht ik, dan hoef ik er vannacht niet uit om te gaan plassen. Ik bleef niet alleen op mijn kamer. Later kwam er een andere transvrouw bij die ook geopereerd was erbij. Alleen had zij geen vaginaplastiek en mocht zij de volgende dag weer weg.
Behalve 2 beschuitjes heb ik niets gegeten die dag. De dagen daarna lag ik alleen, behalve op dag 4 en 5, kreeg ik gezelschap van een 83-jarige vrouw, die vreselijk snurkte.

De volgende dag was mijn eetlust weer een stuk beter. Ik begon mij ook weer meer bij te komen.
De pijn viel mij nog steeds mee.
Nog wel goed om te melden dat de dag na de operatie pas als dag 1 wordt gezien. Op dag 3 werd de katheter van het zakje losgemaakt en mocht ik buiten het bed. Ik mocht naar het toilet of via de urinefles om te plassen. Dat wil zeggen, via een kraantje aan het katheter kon je je blaas laten leeglopen. Ik vond het heel vervelend en het deed pijn als je aan het einde van het legen van je blaas was. Ik wist niet hoe snel ik het kraantje dan weer dicht moest doen.  Ook had ik regelmatig het idee van plasaandrang, zonder dat ik daadwerkelijk moest plassen. Erg vervelend.
Hoewel ik buiten mijn bed mocht, was er natuurlijk maar weinig te doen. Dus lag ik in mijn bed of zat ik bij het bed op mijn I-pad naar Netflix of naar Film1 te kijken. Gelukkig heb ik ook van diverse mensen bezoek gehad, want de tijd kruipt maar langzaam voorbij.
Iedere dag kwam er wel een arts langs om even naar mijn vagina te kijken. Nog steeds was het positief.
Bont en blauw (precies de kleur die ik graag wilde hebben, grapte ik), maar dat zou wegtrekken.

Eindelijk kwam dag 5 (in werkelijkheid dus dag 7), waar ik weer naar huis zou mogen gaan.
Al vroeg op de ochtend stonden er artsen en verpleegkundigen in mijn kamer om mij te bevrijden van hechtingen, tampon en de katheter. Ik was voorbereid op hevige pijnen, maar het viel mij enorm mee.
Direct daarna moest ik gaan oefenen met mijn dilateerset. Om in de "verse" wond met een staaf te gaan roeren, vond ik toch ook wel een eng idee. Daarna met de verpleegkundige "Marcel" in de douche oefenen met het spoelen. Ook dit moet ik met grote regelmaat doen.
Tot slot moest ik de plastest nog afleggen. Als ik twee keer geplast had, zou mijn blaas worden gemeten om te kijken of deze inderdaad leeg is. In de tussentijd kon ik mooi naar de apotheek om de lijst met medicijnen te gaan ophalen. Ik kreeg verder nog matjes en spoelmaterialen mee.
Met de taxi naar huis (59 euro!), waarna ik bij mijn benedenbuurvrouw een kopje thee ben gaan drinken.

En hoe voelt het nu? Eigenlijk heel vreemd. Een soort fantoomgevoel, alsof de piemel er nog steeds zit. En het plassen komt nu opeens vanuit een andere plek. Het dilateren doet niet zozeer pijn, maar voelt wat ongemakkelijk, omdat je dit een halfuur lang per keer moet doen. Belangrijk om wel iets van afleiding te hebben (tv of radio bijvoorbeeld), want anders duurt een half uur erg lang.
De pijn is erg meegevallen tot nu toe. Maar dit komt waarschijnlijk ook door de pijnstillers die voortdurend ingenomen moeten worden.

De komende weken moet ik het rustig aan doen van de dokter. Dat zal niet altijd meevallen. Zeker niet, als ik weinig last van pijn heb.

Naschrift: Zojuist werd ik nog gebeld door het ziekenhuis om te checken hoe het met mij gaat.
Dat vind ik erg goed van het VUMC. Ook het personeel was erg aardig en leefden goed met mij mee.
Doet mij nog even vermelden dat ik de avondmaaltijd erg vond meevallen, maar dat de broodmaaltijden vreselijk zijn. Enorme hoeveelheid zout in brood, kaas en worstsoorten. Dat snap ik niet van een ziekenhuis dat mensen beter moet maken. Maar over het algemeen ben ik dus zeer tevreden over het ziekenhuis.